Waves

13 jul

Daar zit ik dan: kopje chocomelk, boek erbij en de zon in mijn gezicht op de veranda van ons vakantiehuisje in een uithoek van Zeeland. Gisteren een schelp meegenomen van het strand zodat ik de zee nog kan horen als ik thuis kom, tegen mijn oor gedrukt.
Ik ben een weekje er tussenuit met mijn vriendinnen, heerlijk! Even niets aan ons hoofd en geen ‘zeurende’ mensen die vanalles willen.
Gisteren avond hebben we onder de sterrenhemel diepe gesprekken gehad, over mensen die ons in de steek hadden gelaten, mooie dingen die we hebben meegemaakt en het leven zelf. Op een gegeven moment vroegen ze weer naar mijn kleine tattoo op mijn voet en ik voelde aan dat het een juist moment was nu om eindelijk te vertellen hoe mijn verleden er in grote lijnen uit heeft gezien. De meiden waren in eerste instantie in shock, hadden dat nooit achter me gezocht. Maar dat was voor mij alleen maar positief, ik weet sowieso al dat ik niet meer de persoon van toen ben. En ik was blij dat ze nu na al die tijd het weten en het super goed oppakten. Ook hun hebben hele persoonlijke dingen verteld en dan leer je elkaar toch wel echt super goed kennen. Super fijn is ook dat niemand wordt buitengesloten en iedereen geaccepteerd zoals ze is, want we verschillen allemaal enorm van elkaar. Dat is ook wel super leuk, want het gaat van felle discussies tot heel diverse leuke ideeën! Omdat iedereen zo anders is maar wel hetzelfde denkt is er veel dynamiek, super gewoon!
Verder afgekapt met die ene jongen, gaf me niet het gevoel wat er wel bij hoorde. Dat is alweer weken geleden, toch best lang mee ‘bezig’ geweest. Maar ik vind het prima zo ondanks dat ik wel weer echt toe ben aan een relatie, ik ben een super gelukkig mens en kan prima met mijzelf leven. Iemand komt vanzelf op mijn pad, alhoewel ik zo na 2 jaar wel had verwacht dat het inmiddels wel gebeurd was vind ik het ook wel weer fijn dat het niet zo is gegaan, nu heb ik alle tijd gehad om mijn leven in te richten zoals ik dat wil en al zeg ik het zelf..Ik geef mijn leven een dikke 9 haha!
Ook met mijn andere vrienden en mijn zusje heerlijke dagen gehad. Buiten deze vriendinnen heb ik nog 3 vrienden die ik al jaren ken en sommige momenten bewezen maar weer eens hoe goed en sterk die vriendschap was. Met 1 van hun laatst na de kermis nog in een stoel urenlang naar sterren liggen kijken en praten over vanalles, veel lachen. Sommige vinden het nog steeds apart dat ik 3 beste vrienden heb maar hé, ik vraag me af hoeveel mensen zo’n goede vriendschappen hebben en ik zou ze nooit meer kwijt willen! Ze geven me altijd een super gevoel en we helpen elkaar altijd waar nodig is.

Zo, weer lekker geschreven vanaf de veranda. Doeidoei oud leven, fuck the old and lang leve mijn heden!! Kus

Zen

24 jun

Buddha, een open vogelkooi, takjes en geurkaarsjes. Tussen al deze dingen lig ik in op mijn slaapkamertje. Héérlijk!
Wat een weken.. Mijn leven zit in een enorme flow up, ik geniet van elk moment en ben 100% stressvrij. Rationeel denken gaat vanzelf en ook kan ik weer makkelijk bij mijn gevoelens. Mensen om me heen zijn lief en vrolijk, meegaand. De bewijzingsdrang is bijna weg en ik ben aangenomen op de stage waar ik al lang naar uitkeek in mijn oude buurt; ik heb het gevoel er klaar voor te zijn daar weer terug te komen. Ik kan met een tevreden gevoel in de spiegel kijken! Het enige ‘min’puntje is dat ik nogsteeds single ben, maar ik sta er in ieder geval voor open weer opnieuw iets aan te gaan. Wauw.. 4 jaar geleden had ik nooit durven dromen dat ik zo gelukkig zou zijn als ik nu ben.. Het leven is zo mooi! Ik waardeer alle kleine dingen en ben aardig voor vreemden, je weet maar nooit of je iemands’ dag ermee kan maken toch :) Ik vond het ook altijd fijn als mensen me hun glimlach gaven toen ik nog zo depressief was. Wat lijkt dat leven ver weg.. Alsof het een verhaal is wat ik heb gelezen, het niet bij mij hoort. Alsik mijn oud blog terug lees, dan ben ik zo trots op mijzelf! En zo’n lieve vrienden tegenwoordig.. Ahhh echt, ik ben zo happy!!
<3 liefde voor iedereen die het momenteel moeilijk heeft!!

20130624-160841.jpg

Als er zoveel op je af komt

27 mei

Pff wat zijn het ontzettend intensieve weken. Dit heb ik overigens compleet aan mijzelf te danken hoor, zoveel hooi op mijn vork genomen en dan ook nog eens een druk sociaal leven onderhouden.
Het gekke is dat nu alles in mijn leven gewoon op rolletjes loopt en er geen hoge pieken of diepe dalen meer zijn, ik soms de diepgang erg mis. De laatste tijd ben ik bezig in mijn oude buurt waar ik destijds ben weggegaan met een nieuw maatschappelijk project om daar dingen te gaan verbeteren. Dit was een mooi idee maar ik merk dat het me ook raakt elke keer weer daar te zijn. Er is daar zoveel gebeurd en de persoon van wie ik zoveel hield woont daar.. Alles rakelt weer op terwijl er nu een compleet andere mij daar aanwezig is. Ik denk terug aan de fouten die ik daar heb gemaakt, bij mijn ex als met verkeerde keuzes. Natuurlijk was ik toen ziek en nu niet meer maar toch.. Het knaagt. Soms speelt een bewijzingsdrang op en verlang ik naar een goed gesprek met mijn ex en oude vrienden zodat zij zien hoe ik ben zonder ziek te zijn maar dat zijn slechts wensen die nooit vervult zullen worden en dat moet ik ook niet willen. Het verleden is geweest en ik weet hoe ik nu ben, de meeste mensen om mij heen kennen mij gelukkig ook niet anders. Mijn leven hier is compleet anders dan toen en dat maakt het zo moeilijk. Als ik daar ben wordt ik gevoelsmatig weer geconfronteerd met de pijn die ik daar heb geleden en de fouten die ik destijds gemaakt heb. Soms vraag ik me nog af of mijn ex en ik nog samen zouden zijn geweest als ik eerder beter was geworden, het was zo intens. Ik mis de diepgang van die tijd soms erg maar weet ook dar aan die diepgang een keerzijde zat die ik nooit meer mee wil maken. Wat een gedachtes op papier.. Vanochtend vroeg werd ik wakker door een nachtmerrie, iets wat ik nooit meer had. Ik droomde dat de jongen met wie ik sinds maart bezig ben mijn ex had gesproken en dat mijn ex hem alle fouten had verteld die ik heb gemaakt en schrok daar wakker van, die fouten héb ik ook echt gemaakt. We zijn beide door elkaar gekwetst. Ik voelde me zo schuldig toen ik wakker werd en hoopte weer vurig dat ik hem ooit kan vertellen dat ik die dingen inzie en het mij spijt. Maar anderzijds is ook hij verder gegaan met zijn leven en ik kan dat op relatie vlak nog steeds niet.. Ik heb het gevoel dat ik me nooit meer zo aan iemand kan geven maar die kans geef ik mijzelf en die ander ook niet meer. Ik wil wel weer heel graag een echte relatie aangaan maar de angst voor dezelfde pijn belemmerd me echt enorm. Ik weet dat ik hier alleen mijzelf mee heb en vind het ook echt ironisch dat toen mijn hele leven een puinhoop was ik dat wel kon en nu alles zo über goed is ik net datgene wat ik zo heerlijk vind (intieme band) niet meer kan laten groeien. Ik houd mannen op afstand op wat hele goede vrienden na. Tsja.. Wat een gedachtes. Het lijkt alsof het een dilemma is maar ik ben verder echt een gelukkig mens en nog steeds zo enorm trots dat ik dit droomleven heb bereikt maar ik mis net dat ene stuk wat ik destijds wel had.. Liefde kunnen geven en ontvangen, een echte relatie aan kunnen gaan. Ik probeer het wel met de jongen met wie ik bezig ben maar het gaat zo stroef.. Elke keer ben ik in het begin erg enthousiast maar zodra iets dichterbij komt begin ik te twijfelen of dit het wel is en of ik ooit weer hetzelfde zou kunnen voelen als toen. Zucht, mijn hoofd zit zo vol. Alhoewel werk, school en mijn social life allemaal top zijn breek ik daar toch wel echt mijn hoofd over! Maar weer wat op papier.. Wie weet helpt dat wat ;-) Toedeledokie!

Nieuwe fase in het leven

20 apr

Zo.. In inzichten, je eigen kijk op het leven en je gevoelsleven veranderd echt énorm veel op je 21e voor mijn gevoel. En dat zal nog wel even zo voortduren. De overgang van kind/puber zijnde naar volwassene in het zelfstandige leven.. Een pittige fase vol met vragen, verwonderende inzichten en waarin de scherpe randjes er vanaf lijken te vagen.

Zelf heb ik weer wat aparte dingen meegemaakt. Een jongen ontmoet bij wie ik me écht enorm op mijn gemak voel en met wie ik enorm kan lachen. Die ontzettend lief voor me is, waarmee is echt heerlijk kan genieten.. En toch houd iets me wederom tegen. De angst om weer zo gekwetst te worden als twee jaar geleden. Of eerder zo teleurgesteld, want nu ik alles genuanceerd in kan zien denk ik dat mijn ex en ik écht heel erg veel van elkaar hielden. Door mijn gemoedstoestand en zijn leerpunten ging dit echter gewoon niet.. Nu ontmoet ik al twee jaar mannen, maar niemand van hen is meer zo dichtbij gekomen. Ik houd de boot af en ik weet het, hoe ik het moet veranderen.. Ik heb werkelijk waar geen idee. Ik heb zo’n ontzettend heerlijk leven tegenwoordig en ben bang dat dit in duigen zal vallen als ik weer een keer zo gekwetst ga worden.. Ik bemerk dat ook aan vrienden. 3 vrienden van me staan echt dichtbij me, waar ook lang voor nodig is geweest voor het zo close werd. De rest danst om me heen maar niemand komt dichtbij, dat vind ik prima zo. Ik heb veel lol met vriendinnen en daar wil ik het bij laten, nooit meer zo die diepte induiken.

Anyhow. Die jongen. Eerder een man, want we schelen 8 jaar. Ik weet als ik eerlijk ben gewoon zeker dat ik een ontzettend fijne en stabiele relatie met hem kan hebben. Ik weet dat hij gek op me is, nooit ontrouw zou zijn, er wederzijds respect is en dat onenigheden meteen eerlijk worden besproken zonder ruzie maar met eerlijke, pittige discussies. Ik weet gewoon dat ik een toprelatie met hem aan kan gaan. Maar ik dúrf het niet. Zo gek! Ik ben bang voor vanalles. Bang dat ik nooit meer zo gek op iemand kán worden als op mijn ex, bang dat ik dingen mis ga lopen nu mijn eigen leven zo top is en ik alle vrijheden heb die je je maar kan bedenken.. Bang om weer gekwetst te worden. Toch ga ik deze niet laten schieten. Na die paar scharrels, kortstondige verliefdheidjes enzo weet ik dat het deze keer anders is. Ik heb mijn kop niet in het zand gestoken, let enorm goed op zijn gedrag zodat ik niet ergens blind voor ben (in ieder geval niet voor player-gedragingen etc). Maar ik kan gewoon niets slechts vinden.. Hij is helemaal zichzelf, een heerlijke gast. Dussss… Een sprong in het diepe wellicht toch maar gewoon maken dan? PFF

Alsof mijn twijfels nog niet erger de kop op konden steken door mijn bindingsangst, was ik afgelopen zaterdag op een afterparty in een gigantisch luxe appartement. Een vriend van me van de middelbare school had me uitgenodigd na een festival nog even te komen en ik stapte een ruimte binnen met waar waarschijnlijk de knapste mannen van de hele stad binnen zaten.. Wauw. En ja hoor, sinds die zaterdag krijg ik gewoon aandacht van twee van hun. De knapste vooral! Hoe erg kan het zijn -.- Nu ben ik monogaam als de pest als ik me eenmaal aan iemand gegeven heb, ik heb me nu sinds twee jaar dus al aan niemand gegeven.. Ik heb deze keer met moeite gemeld dat ik met iemand bezig ben tegenover deze twee ongelooflijk verleidelijk knappe mannen. Écht met moeite. Want ik ben zo’n vrije vogel altijd.. Ik hoefde nooit rekening met iemand te houden. Maar deze man is al zo dichtbij me dat ik weet dat het niet kan en niet mag en daarnaast ook niet goed zou voelen, ik wíl mijzelf ergens graag hechten aan deze man.. De verleidelijke jongemannen kunnen nog zo ongelooflijk knap zijn en me enorm aantrekken, kwa inhoud heb ik allang gezien dat ze net als mijn ex en zijn vrienden niet 100% trouw zijn. Gek is dat, dat dat soort figuren toch altijd de vrouwen maar weer aantrekken.. Ach, zit ik dan met mijn luxe probleem te piepen.. Het was wel echt de eerste keer, wel met moeite door mijn bindingsangst, dat ik andere mannen duidelijk maakte dat ik niet beschikbaar ben. “Of ik één van hen, die knapste, kan laten weten als het niets wordt met die gast”…. Euuuh, ja.. dat kán. Maar voor nu denk ik dat ik echt voor hem ga. Pff.. Klinkt zo eng en zo opgesloten!! Raar is dat. Met mijn ex was ik bang dat hij weg zo gaan, nu ben ik bang dat iemand zo dichtbij wil komen haha.

Achjaaa.. Ik heb er in ieder geval weer genoeg stof bij om over na te denken. Nu het leven aan mijn voeten ligt komen hele andere vraagstukken in je ontwikkeling naar boven. Mijn beschadigde deeltjes van mijn puberteit zijn bijna niet meer merkbaar, soms nog wat eerder geïrriteerd of kan ik wat afreageren, schiet ik soms nog wat te snel in de stress. Maar perfect zal ik nooit worden, net als de rest van de wereld haha! Ik ben in ieder geval zo trots en blij met mijzelf :)

Binnenkort ook de proefstudeer dagen op de hogeschool.. Ik heb me ingeschreven bij twee studies: Toegepaste psychologie en Sociale Studies. Het liefste ga ik voor toegepaste psychologie maar dat wordt ook meteen de zwaarste.. We zullen zien, ik heb mijn doel voor ogen (master in psychologie behalen) en ik weet dat ik daar hard voor zal moeten knokken. Dusssss who knows! Spannend!

Wanttt.. Mijn afstuderen is in zicht!! Nog 3 maandjes en ik begin met afstuderen, waaaaaahhh! Haha :) Heerlijk!!

Ohja, en nog steeds gestopt met roken!! 33 dagen alweer :) Heerlijk. Life is SO GOOD!

 

Dikke knuffel diary xtumblr_mh1czorv7G1rnt69oo1_500_large

I fuckin love the city!

22 mrt

Hell yeah, wat een heerlijk leventje! Met de échte lente en zomer in aantocht, top vrienden om me heen en de sigaretten vaarwel gezegd voel ik me energieker en fitter dan ooit. Helaas was afgelopen woensdag de training van voetballen afgelast door de sneeuw, daar baalde ik echt van aangezien ik wil weten hoe mijn conditie en snelheid er nu voor staat. Afgelopen nacht een heerlijk stapnachtje gehad met 3 vriendinnen die van te voren nog bij mij waren komen borrelen, uiteindelijk kwam ik een goede kennis tegen met wie ik enkele weken geleden plots vanuit het niets na bijna 3 jaar elkaar kennen gekust had, hij had me van te voren al gemeld dat hij misschien even kwam maar hem kennende nam ik dat maar met een korreltje zout. Ineens stond hij voor mijn neus en stelde zich voor aan mijn vriendinnen, vertelde mij out of the blue dat hij niet had durven zeggen dat hij er echt iets in zag met mij op te bouwen en ik voelde me compleet overdonderd. Aanstaande zaterdag een afspraakje staan met een knappe jongen die ik van carnaval ken en nu in één keer dit.. Luxeprobleem, zal ik het maar noemen. Maar wel heel vervelend. Ik heb tegen mijn kennis gezegd dat ik eigenlijk niets vanuit zijn kant verwacht had en daarom as zaterdag een afspraakje heb gepland, waar hij totaal niet blij mee was. Ja hé denk ik dan.. Kom er eerder mee, het is graag of niet. Maar goed nu staat hij voor mijn neus en is er al gelijk wat spanning vanaf, het is niet meer interessant. Haha heb ik zo vaak gehad de afgelopen 2 jaar, maar een relatie zou op zich wel weer leuk zijn. Dus ik kijk het gewoon aan én ga zaterdag gewoon naar het afspraakje. Ik ben aan niemand verbonden, er eerlijk over en ik zie wel wat er uit gaat komen.

Verder veel lol met mijn vriendinnen gehad, heerlijk joh! Ze steunen me ook super nu ik ben gestopt met roken en het is heel fijn eindelijk vrienden te hebben sinds ik me begin 2012 heb afgesloten van de foute lapzwans vrienden naar gezonde vrienden! Ze roken niet, sporten lekker veel, lekker stappen zonder gekke dingen. En zoveel lachen! Heerlijkkkk!

Mijn leven heb ik helemaal op de rit en ik ben echt een gelukkig mens, fantastisch.

Nou, keep on living diary! Liefs

Zen

19 mrt

Heerlijk, rust. Afgelopen zondag ben ik gestopt met roken, het gaat me redelijk goed af. Ik krijg wekelijks begeleiding bij de huisarts aangezien dat nu weer wordt vergoed door mijn zorgverzekering en dat helpt echt enorm door in de wetenschap te leven dat er gespecialiseerde mensen achter me staan en me hier ondersteuning in bieden. Sinds ik stabiel en gezond ben heeft mijn huisarts nu goedkeuring gegeven om te stoppen, voorheen was dat misschien minder handig omdat het stoppen met roken een ware achtbaan aan vast-gerookte emoties los laat komen. Gelukkig heb ik daar geen last van en dat verklaart ook mijn gezondheidsverklaring, ik merk wel dat mijn emoties wat losser komen. Het afgelopen jaar zijn mijn emoties afgevlakt naar een ongekend laag niveau en van een achtbaan in een draaimolen veranderd, wat erg fijn is maar ook één nadeel kende: Ik kon niet meer goed bij mijn emoties als ik aan mijn verleden dacht. Afgelopen nacht was ik ietsje emotioneler en kon ik erg goed bij mijn gevoel als ik over wat dagelijkse dingen nadacht, dus ergens is het erg fijn. Natuurlijk wel goed in de gaten blijven houden maar tot nu toe ben ik ontzettend trots op mijzelf dat ik de stap weer gezet heb en er nu volledig achter sta. Mijn laatste poging vorig jaar mislukte na 2,5 maand en ik denk achteraf dat dit kwam omdat ik meer bezig was iets aan mijzelf te bewijzen en het stoppen met roken dan ook écht te willen stoppen. Dat is nu gelukkig wel anders, zeker nu ik alles voor mijzelf heb en niet meer in een studentenhuis vertoef. Het is heerlijk thuiskomen nu alles fris ruikt en ik heb alles uitgewassen, een heerlijk gevoel! Mijn goede vriendinnetje die een deur verder woont rookt nog steeds maar ziet dit zeker als inspiratie en gaat volgende week ook naar de huisarts om te bespreken hoe zij het beste kan stoppen. Ik heb met haar afgesproken dat zij stopt op het moment dat ze een nieuwe baan heeft, omdat dat nu nog wat stress oplevert wat een killer is tijdens het stoppen! Gelukkig is mijn leven helemaal stress vrij en dat scheelt erg in de behoefte naar een sigaretje. Ik heb het niet nodig om met mijn emoties om te gaan d.m.v. een sigaret aangezien alles stabiel is en mijn hoofd leeg. Natuurlijk is het in zo’n vroeg stadia nog makkelijk praten, maar ik ga het niet proberen. Ik heb in mijn hoofd geprent dat ik gestopt ben en ik hoop mijzelf over één jaar een niet-roker te kunnen noemen.
Zo, nu lekker naar stage en veel fruit eten om vervolgens vanavond af te sluiten met een drankje in de stad. Heerlijk!

 

Dikke kus en veel liefs

Mea

 

 

 

De gemakzucht der maatschappij

8 mrt

Het is lang geleden dat ik zó blij ben dat het weekeinde is.

Vandaag stond ik voor een project over seksuele voorlichting op een basisschool voorlichting te geven aan meiden van groep 7 en 8. Zij waren vaak afwezig, zaten met hun Samsung Galaxy S3 of Iphone4 te spelen.. Waar gaat dit heen? Voelen ouders zo’n druk dat zij verwachten dat hun kind anders niet goed mee kan draaien? Het cyberpesten groeit nog steeds in enorme aantallen, leerlingen zijn hondsbrutaal met woorden die ik nog niet eens in de mond zou nemen en ook de gemakzucht spreekt in elke zin uit de monden van de kinderen. Parfum in de tas? Ah joh, als die kapot valt krijg ik van mama toch een nieuwe juf? Die zijn maar 100 euro. Ik stond geregeld vandaag met open ogen te kijken maar voornamelijk naar de aanpak van de basisschool zelf. Waarom worden smartphones überhaubt toegestaan in het basisonderwijs?

Een ander kind wat zich geregeld afzondert trok meteen mijn aandacht, ik wilde weten wat er speelde en waarom zij zich zo verzet tegen de groep en autoriteiten. Tijdens de voorlichting werd zij door verschillende kinderen uitgemaakt voor “Slet” en werd er enorm denigrerend gereageerd. Ik als stagiair kon dit niet aanzien en heb gelijk de gehele klas voor het blok gezet en het door een spiegelings-confrontatie die ik tijdens anderen trainingen had meegekregen aangepakt. Leraren zelf deden niks, suste toe dat ze stil moeten zijn. Is dit nou de aanpak van tegenwoordig? Ik ben nog een stagiair, moet nog zoveel leren. Maar dit vond ik echt ongelooflijk, de aai over de bol-mentaliteit lijkt te groeien en grenzen lijken steeds verder op te rekken. Ik probeer er zo min mogelijk zwart-wit tegen aan te kijken maar god, hoe kunnen ouders tegenwoordig nog verbaast zijn over het gedrag van hun kinderen als zij dit indirect zelf aanmoedigen?

Enfin, verder was de week erg druk. Vanuit stage wordt er veel verantwoordelijk op mij gelegd en ook buiten die uren om wordt er geregeld contact gezocht met me, dat vind ik nogal frustrerend. Ik heb soms moeite met assertief zijn en vind het soms lastig aan te geven dat ik hier niet altijd van gediend ben. Verder gaat alles hartstikke prima, alles is rustig en stabiel. Morgen wordt mijn stiefvader 50 en geven we een groot feest voor familie en vrienden, heb er enorm veel zin in! Mijn stiefvader en ik zijn de laatste jaren in positieve zin naar elkaar toegegroeid en hebben vaak lol en delen elkaars meningen. Iets wat ik in mijn puberteit nooit voor mogelijk had gehouden haha. Zoveel dingen zijn veranderd!! En maar goed ook :-) De harde aanpak die mij werd gegeven heeft destijds gewerkt en ik denk dat deze ook doorvloeit in de wijze hoe ik kinderen nu onderwijs. Geen nonsens, geen smoesjes, regels zijn regels.

Gisteren een lekker terras gepakt met een vriendin van het voetballen en uren gefilosofeerd, zij studeert psychologie aan de universiteit en oh wat hang ik aan haar lippen! Aangezien ik straks ook op master-niveau psychologie wil gaan studeren heb ik veel met haar besproken en ga ik binnenkort mee naar een hoorcollege met haar op de uni. Fantastisch!! Ben dat MBO helemaal zat, maar ik moet toch nog even doorbijten. Gelukkig is mijn mentaliteit en doorzettingsvermogen en nog genoeg, ik blijf voor ogen houden dat ik daarmee voor mijzelf een statement kan maken, mijn toekomst goud in kan gaan én de mensen uit mijn verleden figuurlijk voor mijzelf een enorme hak ga zetten. Ik kon dat niet? Nu zijn de meeste van hun voortijdig gestopt met school en ga ik als een trein.. Een heerlijk gevoel, ik ben trots op mijzelf! Natuurlijk zal ik dit nooit uitspreken, ik ga mensen niet voor de neus stoten. Ik denk dat het ook wel menselijk is om zo te denken over diegene die je hebben proberen te remmen in je ontwikkeling of het je simpelweg gewoon niet gunde. Ach, ik houd het bij me en het is absoluut de drive achter mijn successen van de laatste anderhalf jaar! Whoop whoop!

 

Liefs1